maart 29, 2020

Wonder van de aarde

Sinds ik met mijn gezin al een paar weken thuis ben, we zijn allemaal op en af verkouden met soms lichte koorts, ben ik begonnen aan een project dat meestal ieder jaar halverwege eindigt in een chaotische verwilderde boel. Een moestuin.

Op de vensterbank staan nu verschillende bakjes met aarde. Tot voor kort zag ik alleen zwarte aarde. Maar nu vanmorgen staken er de eerste groene tekenen van leven uit. De zonnebloemen komen omhoog gekropen.

Op de een of andere manier weet je rationeel dat het zo gaat. Je bestelt zaadjes, stopt ze in de grond en na een tijdje wachten ontpoppen zich de eerste plantjes. Toch als je zo lang naar zwarte aarde hebt staan gluren (de bakjes stonden op de vensterbank van de keuken en ieder moment bespiedde ik ze even) en je eigenhandig de kleine zaadjes in de aarde hebt gelegd, is er toch die verwondering. De verwondering dat er uit zo’n klein zwart zaadje een groen klein stengeltje omhoog kruipt.

Aan het einde van een stengeltje bevinden zich twee groene blaadjes, soms draagt dat groene blaadje nog de restant van het pitje om zich heen. Mijn onwetendheid over hoe het zaadje open is gegaan en in samenspraak met de aarde tot een groene stengel is gekomen is groot.

Misschien is het eenzelfde onwetendheid als over zovele dingen in het leven. Hoe het mogelijk is dat de zee vissen heeft, de lucht vogels, de bomen vrucht dragen.

Toch geeft die onwetendheid ook hoop. Vandaag de dag verkeren we in veel onwetendheid. Over hoe het verder zal gaan. Of we de komende weken meer en meer doden te betreuren hebben. Hoe de economie zich verder zal ontwikkelen. En alle thema’s die er ook maar raken aan het corona-tijdperk.

De onwetendheid van het samenspel van het zaadje met de zwarte aarde laat zien dat er ook iets uit voort kan komen. Een nieuw begin. Ook al is het donker en onbekend.

Dat nieuwe begin en wat we daarvan kunnen maken. Wat we kunnen laten ontpoppen in deze verstilde thuistijd. Daar ga ik vandaag bij stil staan. Terwijl de wind om het huis waait, ik in mijn elleboog nies en me afvraag hoeveel doden er vandaag wereldwijd weer te betreuren zullen zijn houd ik me vast aan dat begin.