juni 6, 2020

Een nieuwe mensheid…wie durft?

Langzaamaan lijkt het leven weer op te starten. Of althans dat is het verlangen en ook het doel dat de leiders van alle landen in de wereld voor ogen hebben. Ze vragen zich niet af wat de corona-crisis ten aanzien van het perspectief op de mens en de aarde veranderd kan hebben. Nee, het paradigma op de wereld en de mens in de wereld is hetzelfde gebleven: we dienen als wereldburgers zo snel mogelijk weer te produceren en vooral ook te consumeren. Anders, zo is de redenatie, gaat de economie ten onder en gaat de wereld failliet. Het onvermogen om nieuwe denkkaders te ontwikkelen voor een nieuwe wereld wordt gevoed door de angst zekerheden te verliezen. We zoeken niet naar nieuwe wegen, maar trachten het oude te herstellen.

Het is wellicht eenzelfde angst waarmee het systeem geconfronteerd wordt na de dood van George Floyd. Natuurlijk wisten we al lang dat er sprake was van systematische achterstelling en onderdrukking, en niet alleen in de Verenigde Staten maar ook hier in Nederland. Alleen werd het onvermogen om daarin verandering aan te brengen gevoed door de angst voor onzekerheid van hen die het systeem in stand hielden, al dan niet bewust. De beelden van de laatste minuten van George Floyd zijn op het netvlies van miljoenen mensen gebrand. En laten zich daar niet meer wissen. Het is het symbool van absoluut onrecht geworden. Een onrecht dat in geen enkel systeem gerechtvaardigd zou moeten of kunnen worden.

Zowel de crisis rondom corona als de demonstraties tegen racisme kunnen gezien worden als een oproep nieuwe paradigma’s te ontwikkelen voor de mensheid en de wereld. Een paradigma waarin gelijkheid, reciprociteit, diversiteit, balans en cyclisch denken de boventoon voert. Immers in een dergelijk paradigma zijn we ons ervan bewust dat ons handelen resoneert in de wereld om ons heen. Weten we dat als we in een vliegtuig stappen het klimaat geen goed doen, weten we dat alleen een inclusieve samenleving recht doet aan alle stemmen die er klinken.

Dat zal niet eenvoudig zijn. Een nieuwe wereld scheppen gaat vaak gepaard met onzekerheid en angst. Die onzekerheid durven en kunnen zien en doorleven is echter de enige weg naar werkelijke verandering. Dat vraagt om leiders die vooruit durven kijken. Die de aarde en het welzijn van al haar burgers meenemen in hun beslissingen en meer nog, dat zij hun eigen vooronderstellingen en overtuigingen durven te bevragen en van daaruit ook durven te veranderen omdat de tijdsgeest hen een nieuw inzicht gaf, een vergezicht op een nieuwe wereld. En dat geldt niet alleen voor de leiders van de wereld. In feite geldt het voor eenieder van ons. We zijn immers allemaal leiders. Leiders over ons eigen leven.

Willen we een nieuwe wereld scheppen dan is het zaak onze eigen overtuigingen en vooronderstellingen te bevragen, is het tijd om in de spiegel te kijken en ons af te vragen wie we zijn geworden als mens en of we die mens willen zijn, of we dat wat we doen in ons leven ook werkelijk willen toevoegen aan de wereld, de mensheid en de aarde.

Die blik in de spiegel is met nadruk geen individuele aangelegenheid zoals een leider geen leider is zonder mensen. Juist wanneer we in gesprek gaan met elkaar ontdekken we onze eigen overtuigingen en patronen. Het gaat erom dat we ons open stellen om te ontdekken en in te zien dat sommige denkkaders of overtuigingen misschien overbodig zijn geworden of nodig aan vervanging toe. Hoe ongemakkelijk dit misschien soms ook is. Alleen dan pas zijn we werkelijk bereid elkaar te ontmoeten en bij elkaar de ogen te openen en kunnen we gezamenlijk op zoek naar een nieuwe mensheid. De corona crisis houdt ons een spiegel voor en laat zien dat het systeem zoals we dat hebben opgebouwd niet meer voldoet. Milieuvervuiling, uitputting van de aarde en het verdwijnen van bio-diversiteit zijn de gevolgen van de focus op produceren en consumeren. De dood van George Floyd houdt ons een spiegel voor en laat zien dat het systeem zoals dat functioneert niet meer voldoet. Racisme, uitsluiting en ongelijkheid zijn erin in vastgeroest, vaak zonder dat velen zich ervan bewust zijn.

Om als gehele mensheid voort te kunnen bestaan op deze aarde dienen we op zoek te gaan naar nieuwe waarden. Nieuwe waarden op basis waarvan we de wereld vorm geven. Waarden waarin angst voor onzekerheid en het verlangen naar meer niet de boventoon voeren maar waarin ruimte is voor reciprociteit, vertrouwen en cyclisch ondernemen. Waarden waarbij uitsluiting, ongelijkheid en discriminatie vervangen worden door inclusiviteit, gelijkwaardigheid en meerstemmigheid.

Veel mensen zullen zeggen dat dit heel mooi klinkt maar vragen zich af hoe dit vorm moet worden gegeven. Natuurlijk is dit niet eenvoudig maar om om die reden niet de eerste stap zetten lijkt mij niet de juiste argumentatie.

Een nieuwe wereldorde bouw je niet op een dag, dat gaat met vallen en opstaan. Maar als we niet beginnen zal er nooit iets veranderen. Wachten tot het systeem verandert, is niet de oplossing. De verandering begint bij eenieder van ons. En als we die verandering beginnen, is het ook mogelijk uiteindelijk het systeem te veranderen. Het systeem is immers niet een opgelegde waarheid, het is een gecreƫerde werkelijkheid. Door de mensheid zelf.

Wellicht kunnen we in de leer bij de natuur. Zij leeft ons voor hoe alles in balans dient te zijn en hoe alles organisch met elkaar samenleeft zonder dat de een de ander probeert te overheersen. Juist als dat gebeurt, gaat het systeem uit balans en wordt het vernietigd. Het is de meerstemmige en veelkleurige werkelijkheid die de natuur tot leven brengt en in leven houdt.

Misschien is de eerste stap die we kunnen zetten het loslaten van het idee en dogma ‘groei’. Geen enkele boom groeit oneindig in de lucht, elk levend wezen heeft een cyclus van leven, namelijk van komen en gaan. De dood speelt daarin geen eindpunt maar is een begin van nieuw leven. Op die manier zouden we ook naar onszelf kunnen kijken. Geen enkel verlangen naar meer brengt ons meer leven. Groei is niet oneindig. Juist de dood is onderdeel van het leven en kan keer op keer voor vernieuwing en nieuw leven zorgen.

Als we in staat zijn dat verlangen naar meer los te laten en afscheid durven te nemen van wat was om iets nieuws te doen ontstaan, komt er ruimte voor een andere benadering van het leven. Komt er ruimte voor vernieuwing.

Als de leiders van vandaag de dag zouden opstaan en een nieuw verhaal zouden gaan vertellen met een nieuw mens- en wereldbeeld, wie weet wat er dan mogelijk is, wie weet waartoe de mensheid dan in staat is.

Laten we met elkaar naar dat nieuwe verhaal op zoek gaan. Zodat over vijftig jaar de gebeurtenissen in 2020 niet alleen de historie ingaan als een dodelijke besmettelijke ziekte met veel slachtoffers en een opstand tegen racisme maar als een keerpunt, een keerpunt in de wereld en het denken over de mensheid en de aarde.

Droomt, denkt en leidt u mee?

written by Beitske - Posted in Corona