april 8, 2020

En na Corona dan?

Nu er voorzichtig vooruit wordt gekeken naar de periode na de ‘intelligente lockdown’ wordt het belangrijk ons af te vragen hoe we de tijd na corona voor ons zien. Gaan we snel over tot de orde van de dag in de hoop de economie weer vlot te trekken, zo snel mogelijk het oude systeem weer op te tuigen en vooral alles proberen te vergeten? Of proberen we lessen te trekken uit de stille dagen, het verdriet, de angst, de schone lucht en de solidariteit die er gevoeld werd in het land?

Ik hoop zelf het laatst. Een crisis komt ongewenst, maar als hij er dan is, kunnen kijken wat we ervan kunnen leren. Juist een crisis verstaat de kunst om iets bloot te leggen, iets duidelijk te maken.

Zelf ervoer ik dit ongeveer twaalf jaar geleden. Mijn middelste dochter van anderhalf jaar oud werd toen van de een op de andere dag ernstig ziek. Zo ernstig dat zij werd opgenomen in het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht. Na vele onderzoeken, bezorgdheid en onzekerheid, werd bij haar een auto immuun ziekte geconstateerd. Na een jaar lang medicatie kon zij gelukkig genezen worden verklaard.

Haar medicatie stond niet toe dat zij op feestjes, in winkels of elke andere drukke plek was. In dat jaar bevond ik mij in dezelfde situatie als nu. Ik was vooral thuis. Dat thuis zijn deed ik echter met liefde. Ik deed het voor haar. Het thuis zijn, de onzekerheid over haar leven en het zorgen voor haar bracht een kentering in mijn leven. Er ontstond een fase voor haar ziekte en een leven daarna.

Wat haar ziekte haarfijn blootlegde was de essentie van het leven zelf. Op het moment dat zij ziek werd, had ik net mijn tweede roman gepubliceerd. Ik stond in de startblokken om de publiciteit vorm te geven. Was ambitieus, wilde dat het een succes werd. Dat liep dus anders. Ik ervoer dat ik van het ene op het andere moment alles losliet en er nog maar een ding belangrijk was: de gezondheid van mijn dochter. Ik leerde het hele kleine waarderen. Niet het bereiken van een succesvolle carrière, maar het gezamenlijk eten van een boterham met kaas aan de keukentafel werd mijn verlangen.

Ik ontdekte hoezeer ik eigenlijk in de bijzaken van het leven leefde. In de hang naar roem, succes, aanzien, erkenning. Natuurlijk wist ik wel dat hele andere dingen in het leven belangrijk waren, maar ik had het nog nooit zo doorvoeld tot in mijn kleine tenen. Ik vond er iets voor terug. Samen genieten van de opkomende zon, de kippen eten geven, een taart bakken, een boekje lezen. Natuurlijk deed ik dat eerder ook al samen met haar, maar nu was dit het leven zelf, en dat bracht in al die kleine momenten een verdieping aan. Een glans die ik eerder niet ervaren had. Een liefde voor het kleine leven zelf.

Sindsdien weet ik wanneer mijn leven van de hoofdzaak afdrijft. Ik leerde dichtbij mezelf te blijven en iedere dag te waarderen. Het leven zelf in ieder moment te vieren. Hoe moeilijk dat soms ook was. Ik leerde ook dat ik voor mezelf moest zorgen in tijden van crisis. Dat je pas werkelijk voor een ander kan zorgen als je voor jezelf hebt gezorgd. Dat betekende dus ook haar soms in het ziekenhuis achterlaten om thuis een goede nacht te slapen, hoe moeilijk ook.

Inmiddels is ze een gezonde puber van veertien jaar oud. Maar nog altijd kan ik voelen hoe haar ziekte mij wees op de essentie van het leven. Ik zie dat nog altijd als een geschenk. Hoewel ik niemand een ernstig ziek kind toewens, heeft haar ziekte mij een groots inzicht gebracht.

Als de corona crisis ons iets te geven heeft, hoop ik dat het een inzicht is waarin we de verbinding met elkaar weer voelen. En niet alleen de verbinding met onze naasten, maar ook met mensen die nu in arme landen zijn en geen toegang hebben tot beademingsapparatuur, verbinding met de aarde die ons toont dat we ons om haar moeten bekommeren, verbinding met de wijze waarop we onze systemen hebben vormgegeven waarbij we ons af moeten vragen of we een nieuwe economie zo kunnen ontwikkelen waarin niet het eigen belang telt maar het er omgaat wat we aan elkaar geven. Dus niet een economie van winst maximalisatie waarin alleen een lineaire lijn recht omhoog de aandeelhouders tevreden stelt maar een economie van de lange termijn waarin een cyclische beweging centraal staat. Een economie vanuit het paradigma van het natuurlijk leven waarbij alles met alles samenhangt en niets op zichzelf staat en er een voortdurende uitwisseling plaatsvindt tussen alles wat leeft. In de hoop dat dit leidt tot een nieuwe wereld waarin het leven zelf wordt gewaardeerd, waarin de mensheid niet opgesloten wordt in het paradigma van de winst maximalisatie en zich soms letterlijk dood werkt maar waarin de mensheid en de aarde weer ruimte krijgt voor het bestaan zelf.

Het is misschien een hele mond vol. Een te grote droom, hoor ik u denken. Misschien. Maar als we niet durven hopen en dromen dan verandert er nooit iets. En dat we in staat zijn om ons land te veranderen, heeft deze crisis ons helder laten zien. Als de nood maar hoog is en de belangen groot zijn we tot grootse dingen in staat. Wellicht is het van belang onze belangen en de nood daarvan zichtbaar te maken en dit straks net als nu vanaf het balkon naar elkaar toe te zingen.

Laten we nu al nadenken welk leven we na de crisis voor ons zien. Hoe we het dan vorm willen geven. Laten we elkaar daar op bevragen zodat er een nieuw verhaal ontstaat over de mensen, de aarde en alles wat daarop leeft.

En als dat verhaal zich dan net zo zal verspreiden als het corona virus zelf, dan durf ik zelfs een klein beetje te hopen dat de aarde, de dieren, de mensen, de wereld en alles wat leeft er misschien heel misschien een beetje rechtvaardiger, humaner, liefdevoller, respectvoller en natuurlijker door gaat worden.

written by Beitske - Posted in Corona